Kumru Tanıtım ve Haber Portalı
Anasayfa Haber Ara Foto Galeri Videolar Anketler Müzik Dinle Sitene Ekle Tollbar İletişim RSS

MENÜ

KUMRU

EN SON HABER

HABER ARA


Gelişmiş Arama

EN ÇOK OKUNANLAR

SİTEMİZİ BEĞENİN

Davut (Yılmaz) Pehlivan

Ahmet ÇAPKU

09 Şubat 2019, 21:06

Ahmet ÇAPKU



Kumru’nun önde gelen şahsiyetlerinden biri Davut [Yılmaz] Pehlivan’dır. Müezzinoğlu sülalesine mensup Pehlivan, dedesinin adını taşır. Dedesi, Erzurum Oltu’da, Ruslar’la çarpışmış ve düşmana esir düşmüş. Üç yıllık esaret sonucu esir değişiminde vatanına dönebilmiş. Halk arasında Davut Kocaman denilen Gazi Davut’un oğlu Osman’ın, Davut, Abdullah ve Fatma isimli üç çocuğundan biridir kendisi. Annesinin dedesi ise sancak[1] pehlivanı imiş.

1937 yılında Kumru-Karaağaç Köyü Kılıçlı Mahallesi’nde dünyaya gelen Pehlivan, henüz on bir yaşlarında iken babasının vefatı (1948) üzerine öksüz kalmıştır. Hüsne Abu[2] denilen annesi, küçük Davut’a, geceleyin yağ, peynir, bal yedirirmiş onun sağlıklı büyümesi için. Kocasının henüz otuz iki yaşlarında vefatı sonrası dul kalan Hüsne Abu, ailesinin onun evini ayırması ile birlikte epey sıkıntı içinde kalmış geçim işleri sebebiyle. Anlatıya göre fakirliğin hüküm sürdüğü o yıllarda yalın ayakları ile tarlada çift süren Hüsne Abu, öküzlerden biri olmayınca icabında oğlu Davut’un boynuna koymuş boyunduruk denilen aleti. Yaz döneminde yaylaya çıkarlar patates yetiştirip satmak ve hayvan beslemek için. Elde edilen ürünler Fatsa’ya satmaya götürülüp satılır ve böylece evin ihtiyaçları karşılanırmış.

 Böyle bir ortamda genç Davut, pehlivan olmak için köylerde güreşlere çıkar. Köyler, kasabalar ve şehirlerde düğünlere katılır güreşe çıkıp kazanmak ve bir iki metre bez (askı) alabilmek için. İnsanların çarık giydiği o dönemlerde pehlivanlara verilen ödüllerden biri de birkaç metrelik kumaş elbiseliktir. Ünye, Tekkiraz, Fatsa, Kargucak, Niksar, Sele, Erbaa gibi yerlere giden genç Davut, artık mühim güreşlerde boy göstermeye başlamıştır. Kendi kendini yetiştiren genç Davut, “Ben kendi kendime ortaya çıktım. Köyün insanları ile birlikte düğünlere gider güreşirdik. Köy düğünlerinde öğrendim güreşi. Elimden tutan fazla olmadı” demektedir. Her ne kadar Kılıçlı Köyü’ndeki arkadaşları ve akrabalarının nerede ise tamamı güreş bilen kişilerden oluşmuş ise de onun güreşi öğrenmesi, öyle anlaşılıyor ki, köylerde ve kasabalardaki güreş tecrübesi ile birlikte oluşmuş, ciddi bir gayret, emek ve güreş tutkusunun neticesidir.

Pehlivan’ın güreş hayatını askerlik öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak mümkündür. Askerlik öncesi daha çok Kumru ve civarındaki güreşlere giden, yerine göre yenen ve yenilgi alan biridir. Mesela askerlik öncesi Sıtkı [Takı] Pehlivan’ı hemen hiç yenemez iken askerden izine geldiğinde bir güreşte hemen bir hamlede onu yenen biri olacaktır. Konu ile ilgili hoş bir hikaye şöyledir: Davut Pehlivan’ın dedesi Gazi Davut, askerden izine gelen torununun filan yere güreşe gittiğini ve Sıtkı Pehlivan ile güreşeceğini bilir ve ikindi sonrası evinin bahçesinde kendisine getirilecek müjdeli haberi bekleyedurur. Derken oğlu İbrahim [İngav], biraz sonra eve gelir. Babası ne olup bittiğini sorar. O da, “Ne olacak, Sıtkı Pehlivan yine yendi bizimkini!, diyerek muziplik yapar. Bunun üzerine Gazi Davut, ‘Deme yahu, desene bundan pehlivan falan olmayacak!...’ diye söylenir. Bunun üzerine oğlu İbrahim, ‘Sen ne diyorsun baba, bizim Davut, Sıtkı Pehlivan’ı hiç tutturmadı, hemen bir çırpıda yendi onu!’” deyince Gazi Davut’un sevincine payan olmaz. Askerlik sonrası güreşi ise artık ülke sathına yayılmış haldedir. Köylüleri tarafından Pehlivan’a ‘Gıli’ lakabının verilmiş olması boyunun kısa ve fakat güçlü oluşu sebebiyledir. Ancak (Esme/Esma) teyzesinin oğlu Mehmet [Çapku] Hoca’nın görüşüne göre Pehlivan’a ‘Gıli’ denilme sebebi, vaktiyle Korgan taraflarında ‘Gılik Pehlivan’ isimli biri varmış. Davut Pehlivan’ın güreş tutması (ve muhtemelen fizikî yapısı) ona benzediği için kendisine böyle bir lakap verilmiştir. Askerliğini İstanbul Gülhane’de yapan Pehlivan’a, askerlik iyi gelmiştir. Düzenli ve disiplinli spor hayatı, düzenli yemek (karavana) ve sürekli eğitim dikkate alınınca bunun Pehlivan’ın tam da aradığı bir yaşam biçimi olduğu gözden kaçmaz.

Askerlik dönüşü bir gün tarlada çalışırken asker arkadaşlarından biri, Pehlivan’ı ziyarete gelir ve tarlaya kadar yanına gider. Bakar ki, Davut tarlada çalışmaktadır. Pehlivan’a, ‘Bundan böyle nerede güreş varsa katılacağız. Böyle köyde tarlalarda vakit geçirmekle olmaz bu iş’ diye görüşünü beyan eder. Bunun üzerine Pehlivan, köyünden çıkar. Gidiş o gidiş olur. Aylarca evine uğramaz. Çocukları hemen her gün, babam bugün gelir belki diye kapıda, pencerede babalarının yolunu gözlerler. Köydeki evine gelirken bir bohça elbise ile gelen Pehlivan, kimi çocukları belki biraz büyümüştür diye onlara büyük beden elbise getirdiği de olur. Diğer pehlivanlara nispetle kısa boyu ve fakat tuttuğunu deviren yapısı ile katıldığı güreşlerde, “Nereden çıktı bu Ordu’lu ?!” dedittirmiştir. Güreşlerde artık büyük orta, baş altı, baş güreşleri gibi destelerde boy gösterir. Gurbet ellerde, otel odalarında ömür süren Pehlivan, güreşlerden arta kalan vakitlerinde antremanla meşguldür. Bir konuşmasında, “Kaldığımız otellerde sabahlara kadar, el ense çekmek için duvarlara küt küt vururduk. Gürültüden durulmazdı!” demektedir. Bu şekildeki güreş tutkusu onu 1965’te Kırkpınar’a[3] taşıyacaktır.

Kendi ifadesiyle 1968’de başaltı birinci olduğu halde bu unvan verilmemiştir. 1969’da baş altı birincisidir. 1970’te rahatsız olmuştur. 1971’de ilk turda Ali Gürbüz, ikinci turda Aydın Demir, üçüncü turda Nazmi Uzun’u yener. Dördüncü turda Sabri Acar ile kalır. Akşam olur. Kendisi Sabri Pehlivan’ı bir hafta önce yaptıkları güreşte yenmiştir İstanbul’da. Bir takım hallerden dolayı Davut Pehlivan o yıl başpehlivan seçilmez. Edirne Belediyesi’nin Kırkpınar’a gelen pehlivanlarla yeteri kadar ilgilenmediği gerekçesi ile pehlivanlar boykota gitmişler ve ertesi yıl güreşten men edilmişlerdir. Bunlar içinde Davut Pehlivan da vardır. 1973’te ise Davut Yılmaz başpehlivandır. Güreşler kıran kırana yapılır. Davut Pehlivan 1973’te dört rakiple karşılaşır ve hepsini de pes ettirerek yener. Bunlar birinci turda İzmirli Kara Ali (Çelik), ikinci turda Babaeski’li Nazmi (Uzun), üçüncü turda Manisa’lı Mustafa (Yıldız) ve dördüncü turda Karamürsel’li Aydın (Demir)’dir. Böylece altın kemeri alır.[4]

1974’te ise başa güreşen Davut Yılmaz ile Kara Ali [Çelik] güreş tutarlar. Saatlerce güreşirler. Akşam karanlığı basar ve Kara Ali Pehlivan pes eder. Ancak hakem heyeti başpehlivanlığı ona verir. 1975’te yine bütün pehlivanlar Belediye’yi boykota gider. (Onun için 1975 yılının başpehlivanı yoktur). 1976’da belinden arızalanır Isparta’da. Bir miktar tedavi görür ve Kırkpınar’a gider. Ancak sabah koşusunda yine rahatsızlanınca güreşe katılmak istemez. Seyirciler sahaya inip Davut Pehlivan gelmeden güreşi başlatmak istemezler. Bunun üzerine Davut Pehlivan, yanında doktor ile birlikte sahaya gider ve rahatsız olduğunu belirtir.[5] Bununla birlikte kendisinin 1974 ve 1975 yıllarında Elmalı güreşlerinde birincilikleri gibi daha nice yerlerde başı aldığı olmuştur.

Davut Pehlivan rahatsızlığı sebebiyle Kırkpınar güreşlerine bir daha katılamaz ve böylece güreş hayatına son verir. Kendisi güreşlere yirmi beş yılını vermiş ve tam verimli olduğu bir aşamada iken böyle bir durumla karşılaşmıştır. Sabri Acar, Mustafa Yıldız gibi isimleri yenebilen Davut Yılmaz, gerçekte Ahmet Taşçı’dan bile daha teknik güreşen biridir. “Güreşin ayrı bir karakteri vardır. Teknik, sıhhat, nefes ve cesaret. Bütün bunlar bir pehlivanda aynı anda olmalı. Biri eksik olduğunda güreş olmaz. Adam var demir gibi ama cesareti yok veya oyun bilmez ya da nefesi kesilir. Bu durumlarda güreş yapamaz. Bunlar aynı anda olmalı” diyor Davut Pehlivan. Dile getirdiği bu hususların hepsi de kendisinde vardır. Amcazadesi Dursun [Çapku] Pehlivan, bir keresinde, “Davut Pehlivan gibi güzel güreşen yoktu. Nefesi bol, yenici ve teknik güreşçi idi. Onun güreşi bir şekilde Allah vergisi idi” sözü de aynı hususa işaret eder.


İbrahim İngav’ın şu sözleri dikkate değerdir: “Davut Pehlivan güreştiği pehlivanı alta aldıktan sonra ona bir de sarma vurduysa o pehlivan bir daha onun elinden kurtulamazdı ve eski güreşler kıran kırana olurdu. Bugünkü gibi puanlama sistemi olsaydı Davut’un elinden tutan olmazdı. Eskiden anlaşmalı güreş pek olmazdı. Davut Pehlivan bazen yiğit pehlivanların altında kalır ve biz, ‘Eyvah! Davut gitti’ derdik fakat o ne yapar yapar, rakibinin altından kalkar ve onu kaldırıp atardı.” Şükrü Çapku ise şöyle bir hatırayı nakleder: “Gölköy’de bir güreş vardı ve Davut Pehlivan askerden izine gelmişti. Orada Sıktı Pehlivan’ı devirmiş ve yenmişti! Hozukara’da Mehmet Pehlivan’a çıktı başaltını aldıktan sonra. Mehmet Pehlivan güreşte Davut’u altına aldı ve biz, ‘Eyvah! Davut ölecek’ dedik. Sonra Davut onun altından kalktı ve onu yarmaya kaldırıp attı. Oranın insanı, ‘Sen ne yaptın Mehmet Pehlivan! Yumruk kadar adam seni yendi ya!’ dediler. Mehmet Pehlivan da ‘Hayır hayır, o adam demir gibi. Bu adamdan Kırkpınar başpehlivanı olur dedi’ orada.” 

Gerçekte 1968’de belini inciten Davut Yılmaz, 1969’da ciddi bir tedavi görmek istemiş, doktoru ona güreşi bırakmasını tavsiye etmiş. O ise ilaç tedavisini tercih etmiştir. 1976’da ağrıları nüksedince güreşi bırakmış. Sonraki aşamalarda güreş hakemliği yapmaya devam etmiştir. 1975’te annesi Hüsne (Abu) ile birlikte hacca gitmiş. (Diğer hacca gidişi, 2002 yılındadır). Hac dönüşü, güreşlere devam ederim düşüncesi ile sakal bırakmamış. Onun sakal bırakmaması bir takım dedikodulara sebep olmuştur. Hatta bölgenin tanınmış bir hocası, sakal bırakmadığı için onun güreşlerde ileri gidemeyeceğini dile getirdiği ifade edilmiştir. Lakin işin gerçeği Pehlivan’ın, bu dedikodulardan çok önceki yıllara uzanan bir rahatsızlığının olmasıdır. Davut Pehlivan’ın kendisini yenerek başpehlivanlığı aldığı Aydın Demir, 1976’da Kırkpınar başpehlivanı olur ve sonraki yıllarda da başarısın devam ettirerek altın kemeri alır. Halbuki Davut Pehlivan onu yenebilen biridir. Kırkpınar güreşlerine katılamayan Pehlivan’a kule hakemliği görevi verilir. Kırkpınar’dan Davut Yılmaz’a ulaştırılması için gönderilen tebligatlar, güreşler bittikten sonra onun eline ulaşır (veya ulaştırılır!). Üç yıl peşpeşe hakemliğe katılamayan Pehlivan’ın elinden böylece hakemlik de alınmış olur. Aslında Davut Pehlivan güreşi bırakmış değildir. Bir keresinde Samsun’da kendisiyle karşılaştığı Bekir (Şahinalp) Pehlivan, Davut Pehlivan ile hasbihal eder. Ticaretle uğraşan Davut Pehlivan, aldığı malları kamyonla Kumru’ya gönderir ve ertesi günü Samsun’da, Bekir Pehlivan’la güreş tutar ve onu yener. Bunun üzerine Bekir Pehlivan, Davut Pehlivan’a Kırkpınar’a gelmesi için ne kadar ısrar etse de Davut Pehlivan, ‘Ben artık güreşi bıraktım, olmaz’ diye cevap verir. Şu kadar var ki, kendisi güreşi bıraktığı halde onu zoraki güreşe çıkaranlar da olmuştur. Nitekim 1981’de Ordu’da (top sahasında) Davut Pehlivan’la güreş tutan 1980 yılının başpehlivanı Mehmet Güçlü’yü beş dakikada yener.

Pehlivan’ın katıldığı kimi panayırlarda taraf güreşleri de olur ve o yörenin ağalarının, kendi pehlivanlarının kazanması için baskıları da söz konusudur. Hatta bir keresinde Davut Pehlivan’ın, “Şu anki aklım olsaydı, o dönemin şartlarına göre iki fedai taşırdım yanımda ve beni girdiğim güreşlerde korurlardı” dediğini naklederler. Kendisine bu yönde soru yönelttiğimizde, “Hayır, mühim olan güreşçinin yapacağı şeylerdir. Diyelim böyle bir durum söz konusu, siz de güreşçi olarak katılmazsınız güreşe. Kaldı ki, Kırkpınar’da zaten asayiş var. Bu tamamen güç, teknik meselesi” demekle yetinmişti. Ancak Pehlivan’ın, mahallesinden güreş tutan yakınları, eski düğünlerde ve bir kısım yörelerde ağalık geleneğinin devam ettiği devirlerde bu tür taraf güreşlerinin olduğunu ifade etmişlerdir. Anlaşılan o ki, Pehlivan, güreş hayatı boyunca yaşadığı bir takım sıkıntıları, tehlikeleri, kimsesizliğini anlatmaya pek taraf değildi.

            …

Davut Pehlivan 1978’de Kumru’da ticaret hayatına atılır. Kumru’da onyedi yıl müddetle 1983’ten itibaren ANAP’tan Kumru ilçe başkanlığı da yapar. Spor hayatı yanında siyaset ve ticaretle hareketli bir yaşam sürer. Turgut Özal’ın başbakanlığı döneminde, Davut Pehlivan’ın da katkılarıyla Kumru ve civarı epey devlet yatırımı alır. Pek çok köy yolu yanında Kumru’ya hastane, kapalı spor salonu, belediye binası,  futbol sahası, PTT binası, polis karakolu gibi hizmet binaları yapılır.

Pehlivan ibadetlerine düşkün biridir aynı zamanda. Abdulkadir Hocaoğlu şöyle bir anısını anlatır: “1965’lı yıllardı galiba. Ben çocuğum o zamanlar. Perşembe Yaylası’ndayız ve panayır var. Sıra baş güreşlerine gelmiş. Davut Pehlivan da başa güreşiyor ama ortalıkta yok. Millet, Davut Pehlivan’ı arıyor. Oradakilerden biri, ben onu camiye giderken gördüm, dedi. Meğer Davut Pehlivan vaaz dinlemeye gitmiş. Orada namazı kıldıktan sonra güreşe gelip başı almıştı.” Onun bu türlü ibadetlerine düşkün olmasında aldığı aile terbiyesi ve özellikle annesinin büyük katkısı vardır. Kendisi Kumru’da, Merkez Camii’nin müdavimlerindendi. Davut Pehlivan, Fatma Hanımefendi ile 1959’de evlenir. Bu evlilikten beşi kız, üçü erkek olmak üzere sekiz çocukları olur. Hayatında kanaat ehli biri olarak yaşayan Davut Pehlivan fakirliğin ne olduğu bildiği için fevkalâde tutumlu olarak hayat sürmüştür. Aile hayatında oldukça mazbut, sertlikten uzak, küs durmak ve kin tutmak nedir bilmeyen, sağlığına dikkat eden biri olarak yaşamıştır.

Pehlivan hakkında bir takım efsaneler de vardır. Bunlardan biri, Hüsne Abu’nun rüyasında, Pehlivan’a dokuz çift manda (kömüş) kuvveti verildiğini görmüş olduğu şeklindedir. Bu tür efsaneleri bir kenara bırakabiliriz lakin bir keresinde Pehlivan’ın başından şöyle bir hadisenin geçtiği vakidir. Günün birinde Elekçi Irmağı’na sel gelmiştir ve kadının biri köy değirmeninden merkebi ile evine geri dönerken merkep ırmaktan ürker ve geçmek istemez. Kadın ne kadar uğraşsa da hayvanı karşıya geçiremez. Bu durumu gören Pehlivan, o kadına, ‘Sen şöyle bir kenara geç bacım’ der ve un çuvallarını (zahra/zâhire) omuzlayıp öte yakaya geçirir. Sıra merkebe gelmiştir, onu da omzuna vurur tahtadan yapılmış köprüden öteye geçirir!... 

Bugün Kumru Kapalı Spor Salonu’na Davut Yılmaz’ın[6] adı verilmiştir. Kumru’nun Samur Mahallesi’ndeki dükkanında uzun yıllar ticaretle uğraştı. Dükkanında hemen her daim yanıbaşında eski pehlivanları ve güreş tutkunlarını görmek mümkün idi. Ata sporumuz olan güreşe, bir futbol kadar önem verilmemesinden müştekî idi. Birkaç yıldan beri kalp yetersizliği ile birlikte nefes darlığı yaşıyordu. Hastalığı zamanla ilerlemiş, çocukları onu Samsun’da hastaneye kaldırmışlar. Hastanelerden birinde enfeksiyon kapmış ve bu rahatsızlığı ilerlemiş. Çoklu organ yetmezliği sebebiyle seksen iki yaşında 30 Ocak 2019 Çarşamba günü Rahmet-i Rahmân’a yürüdü. 31 Ocak Perşembe günü ise Kumru Karaağaç Köyü Güllük Camii Kabristanlığı’nda annesinin yanına defnedildi. “Benim gır (kır) kafalı oğlum!” diye severdi annesi Hüsnâbu onu. O da annesinin bir dediğini iki etmezdi. Burada onun spor hayatı ile ilgili özet bilgi vermeye çalıştık. Konu ile ilgili yazılmayan nice hikayesinin olduğu kanaatindeyim. Kendisine rahmet diliyorum, mekanı cennet olsun.  






[1]Osmanlı’da il ile ilçe arasında bulunan bir idari birim, mutasarrıflık.

[2] Hüsne Abu, Abdi Hoca’nın en baş müridi idi. Bir keresinde Abdi Hoca’ya, efendim siz gittikten sonra biz kime gidelim, kimi tavsiye edersiniz diye sorulunca o da, benim bırakacağım herhangi bir halife yok ama siz Karaağaç’lı Hüsne’ye gidebilirsiniz o çok iyi çalışıyor, demiştir. Gerçekten de 2001 yılında vefat eden Hüsne Abu’muz benim açımdan bizim köyün direği idi. O gidince, çadırımızın/köyümüzün direği göçtü demiştim kendi kendime. Keramet ehli bir hanımefendi idi. Necip Fazıl’ın “utanırdı burnunu göstermekten süt ninem” mısraı tam da Hüsne Abu’yu anlatırdı. İbadetlerine, zikirlerine oldukça düşkün, haramdan ateşten kaçar gibi kaçan ve köyün çocuklarına onların evlerine kadar gelip bakan, bizi askere, gurbete dualarıyla uğurlayan ve bizler de köye geldiğimizde ilk önce yanına uğradığımız müstesna bir şahsiyetti Hüsne Abu. Davut Pehlivan’ın zirvelere çıkışında en büyük etkenlerden birinin Hüsne Abu olduğu kanaatindeyim şahsen. Kendisine rahmet diliyorum.

 

[3] Kırkpınar güreşleri ile ilgili olarak anlatılan efsaneye göre, bir zamanlar Bizans’a ait Rumeli şehirlerini fetih için giden Aydın ve Saruhan Beylerine ait akıncıları önlemek amacıyla Bizans, Osmanoğulları’ndan yardım ister. Orhan Gazi de bu fırsatı iyi değerlendirir. Kardeşi Süleyman Paşa, yanındaki kırk başpehlivan yiğitle, iki sandala binip Rumeli yakasına geçer. Bu pehlivanlar sefer esnasında verdikleri molalarda, yorgunluklarını güreş ile giderirler. Nihayet iki kahraman güreşçi Edirne civarındaki Ahirköyü’nde öylesine bir güreşe tutuşurlar ki, gün boyu süren güreş gecenin karanlığında onların son nefeslerini vermesiyle nihayete eder. Arkadaşları da onları oraya defnederler. [Bkz. Eşref Şefik, Tarihi Türk Güneşleri, İstanbul 1953, İstanbul Fetih Cemiyeti yay., sf. 5-7]. Kırkpınar güreşlerinin tarihi yedi asır öncesine kadar uzanır. Bizdeki Kırkpınar Er Meydanı ise daha çok yılda bir defa gerçekleştirilen güreşlerin yapıldığı tarihi bir meydandır. Bugün Kırkpınar güreşleri Edirne Sarayiçi denilen bir alanda yapılır. Lakin Kırkpınar’ın asıl yeri bugün sınırlarımız dışında kalan Edirne’nin batısında, Edirne’yi Ortaköy’e bağlayan Simavna ile Sarı Hızır köyleri arasında bulunan ve Balkan Savaşları ile 1913 sonrası sınırlarımız dışında kalan bir çayırlıktır. [Bkz. Ali Ayağ, Türklerde Spor Geleneği ve Kırkpınar Güreşleri, İstanbul, 1983, Divan Yay., sf. 66].

[4] https://www.youtube.com/watch?v=OC4PX_sRYZc  [Erişim: 07.02.2019]

[5] 1975’te Kerim (Yüksel) Pehlivan ile tuttuğu bir güreşin onun bel ağrısının ciddi şekilde nüksetmesine sebebiyet verdiğini yakınları dile getirir.

[6] Aslında ilk soyadı İngav şeklindedir. Ancak güreşten yılmadığı için halk arasında ona Davut Yılmaz denilmiş ve o da soyadını bu şekilde değiştirmiştir.

Bu makale 433 defa okunmuştur.

Delicious  Facebook  FriendFeed  Twitter  Google  StubmleUpon  Digg  Netvibes  Reddit

YAZARLAR

Davut (Yılmaz) Pehlivan09 Şubat 2019

TERÖRÜ LANETLİYOURUZ

  
 

HAVA DURUMU

Detaylı bilgi için resmin üzerine tıklayın.

HAYDİ SOHBET EDELİM

SOHBET İÇİN TIKLAYINIZ
İSTATİSTİKLER

İSTATİSTİK

 Sitemizde 13 kategori, 2209  haber bulunmaktadır.

 Bu haberler toplam 12165493  defa okunmuş ve 2751 yorum yazılmıştır.

 

REKLAM ALANI

Kumruluyuz.biz Kumrukent.com © 2005 Tüm Hakları Saklıdır
RSS Kaynağı | Yazar Girişi | Yazarlık Başvurusu

Kumruluyuz.biz & Kumruluyuz.com ve Kumrukent.com un© 2005 Her Hakkı Saklıdır. www.Kumruluyuz.biz , www.Kumruluyuz.com ve www.Kumrukent.com  un hiç bir kişi, kurum ve kuruluşla bağlantısı yoktur. Tamamen kişisel bir sitedir. Web sitemizin dışında farklı siteler kaynak gösterilerek yayınlanan haber ve içeriklerinden Sitemiz sorumlu tutulamaz. Web sitemizde yayınlanan Köşe Yazıları, Makaleler ve Yorumlardan Yazarların kendileri sorumlu olup; içeriklerinden Sitemiz sorumlu tutulamaz.  Sitemizde yayınlanan içerikler izinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz. Destek & Bilgi: admin@kumruluyuz.biz | Yazılım: Mydesign| Bu Site En İyi (Tüm Tarayıcılarla) 1024*768 Çözünürlükte Görüntülenir.

Altyapı: MyDesign