• Anasayfa
• Kumru'dan Haberler
  • Kültür/Sanat
  • Sağlık
  • Vefat Edenler
  • Yaşam
  • Ekonomi
  • Polis Adliye
  • Eğitim
• Bölgeden Haberler
• Video Haber
• Spor

• Kumru
• İlimiz Ordu
• Şehitlerimiz
• Yemeklerimiz
• Foto Albüm
• Ziyaretçi Defteri
• Kumru Sohbet
• Link Bankası

HABER ARA

Çocukluğumun düşüydü anahtar. Onca düşün arasında ilk sıralarda yer alan… Akşam babamın eve dönüşünü dört gözle bekler, arabayı stop ettiğinde anahtarı ondan alıp aracın kapılarını kilitlemek ve cebimde saklamak anahtarı, muzaffer bir komutan edası oluştururdu bende.

Dedemin özel eşyalarını saklamak için bulundurduğu sandığın anahtarı ise ulaşılması daha güç bir hedefti. O anahtarın bir hazineyi koruduğu hissi halen canlıdır hafızamda. Dünya ederiyle üç-beş kuruşa sahip olunabilecek bir sandığı koruduğu halde.

Ödünç alınan bu anahtarların geri iadesinden sonra çocuksu duygular içinde hep kendime ait bir anahtarın hayalini kurardım. Bu hayalin gerçekleşme vakti eski ismiyle ortaokul yıllarıydı. Sahip olduğum anahtarsa giysilerimi ve kitaplarımı gizleyen bir öğrenci yurdunun yatakhanesinde ranzaların arasında kendine yer bulabilmiş, eskiliği dışına aksetmiş bir öğrenci dolabıydı.

Çocukluğumda dokunmayı bile büyük bir başarı saydığım anahtarlara bir bir ulaşmaya başlamıştım. Artmıştı sayıları. Dolap anahtarı, ev anahtarı, araba anahtarı ve daha bir çok anahtar. Kimi mutluluktu, kimi sorumluluk, kimi sadece ağırlık… Oysa verdiği haz çocukluk duygularının yanında çok azdı.

İşte bu duygularla düşündüm bir an! Bir anahtar olmalıydı! Tüm bu anahtarlardan farklı olan. Öyle bir anahtar ki ne ağırlığı ne sorumluluğu olsun. Öyle bir anahtar ki açabilsin her kapıyı, her kilide uyabilsin. Öyle bir anahtar ki her gönle girebilsin. Bunca anahtar sevdasının bir işareti olmalıydı. Bu anahtarlar gerçeğine götüren bir yolun başlangıcı olmalıydı. Yoğunluğunda bu duyguların çözüldü zihnin kilidi.’İşte’ böyle bir anahtar vardı ve bu anahtar herkesteydi. Kiminin cebinde her an kullanıma hazır. Kiminin sandığında,  çıkarması zaman alan. Kiminin anahtarını çoktan kaybettiği kapalı bir mekanda esir kalan. Kiminin ise yüzünde her an kullanılan böyle bir anahtarı biliyordum ben.

‘TEBESSÜM’dü adı bu anahtarın. Sevgiyle beslenen, gücünü sevgiden alan bir tebessüm… Göstermeye alışkın simaların kullanmaktan büyük bir haz aldığı kullandıkça çoğalan bir servet. ’Kullanmazsam yaşayamam’ dediği. Kullanamayan daha doğrusu kullanmayanların sahip olanlara ibretle baktığı…

Aradığım anahtar buydu benim. Her kilidi açabilen. Yaklaşılmaz denilenlere yaklaşılan, konuşulmaz denilenlerle konuşulan ve daha nice kilitleri açmaya muktedir olan.

Kullandığım tüm metal anahtarlar çocuğumda şimdi. O merakını gidersin diye. Yeri ve zamanı geldiğinde o anahtarların hepsinin hiçbir şey etmediğini bilsin diye. Gerçek anahtarın tek bir anahtarda gizlendiğini öğrensin diye.

                                                                         Köksal Derilmek

• Bir Mevsimden Çok Öte
• Anahtar
• Dost.
• Konuş-ma
• Ne Kadar İletişim?

ANKET

Tüm Anketler